Tomurcuk bir gül mü kader dökülen yapraklar mı…..
Bir çocuğun hayallari mi, bir ihtiyarın vicdan azapları mı…
Kalbin kanarken haykırmak mı kader, gülmek mi kanayan yaralarına…..
Düşerken ellerini tutmak mı kader bırakıp gitmek mi yüzüstü…
Elleri ellerindeyken değerini bilmek mi, gidince vicdanının elinde can
vermek mi…
Giderken geri dön diyebilmek mi kader, susmak mı bir ömür…
Terkedilince peşinden koşmak mı kader, silmek mi bütün anıları….
Ağlayarak geri döndüğünde gönül kapılarını açmak mı kader yüzüne
kapatmak mı kapıları..
Ateşe bir gül gibi sessizce düşmek mi kader bir kahraman gibi
haykırmak mı son sözünü..
Yazdırana okuyabilmek mi bu şiiri kader yoksa kendine okumak mı
ağlamak mı …
One comment
Yorum Yapın