Ben Yerimi Sevmedim

Bir gün Hoca, kırda, bayırda dolaşırken iki adamın, dağı, bağ yaptıklarını görür:
�Hele merhaba sonraya kasın, ağalar; bu çubuklar burada tutar mı dersiniz?�
Adamlar bu söze bıyık altından güler:
�Çubuklar da söz mü, adamı diksen biter; mübarek toprak değil, tutya!� derler.
Hoca kulağına inanamaz:
�Aman, öyle ise beni dikin şuraya, bakalım ne biçim yemiş vereceğim!� der.
Allah�ın dağında vakit nasıl geçecek? Bağcılar tutar, Hoca�yı yarı beline kadar toprağa gömerler; kendileri de bir ağaç altına çekilip, ekmeklerine soğan kırmaya başlarlar.
Hoca, şöyle bir zaman, bir ağaç gibi dikilip durduktan sonra kendi kendini söküp, bağcıların yanına gider.
�Bre efendi, ne diye yerinde durmadın?� deyince onlar, Hoca:
�Vallahi birader, der; ben yerimi sevmedim, yerini sevmeyen ağaç da, tutar mı, tutmadım işte.�