ir ÅŸehri sevmekle baÅŸlıyordu her ÅŸey…\\\ vakit gece. gündüz ışıl ışıl olan ÅŸehir, artık karanlığa bürünmüştü. her yerde sessizlik hakimdi. cırcır böceklerinin sesi geceyi kaplıyordu. o sessizlik içinde bizlere ninni söylüyorlardı. artık herkes günün yorgunluyla yatak odalarına çekilmiÅŸ, uykuya dalmıştı. ama biri hariç… yeÅŸil ile sarının, pembe ile mavinin, bin bir tonunu barındıran güzelim burdur\da gece yarısı bu adam ne yapıyordu yalnız başına? belki bin bir umutla gittiÄŸi memleketinden büyük bir hüsranla dönüyordu; belki de âşıktı. ama gurbetten geldiÄŸi kesindi. Çünkü az önce bavuluyla otobüsten indi. yüzünde yılların, bedeninde de gurbet yorgunluÄŸu; biraz da hasta bir hali vardı. dönüş bileti cebindeydi. ya geldiÄŸi ÅŸehre geri dönecek ya da ölünceye dek burdur\da kalacaktı. karar veremiyordu. o kadar çaresizdi ki… Çünkü sevgisi yanında yalnızlığını ve korkusunu da getirmiÅŸti. yorgundu ve uyumak istiyordu. uyuyacak bir yer aradı. cadde boyunca yürümeye baÅŸladı. cumhuriyet parkı\ a geldiÄŸinde yanındaki bir banka uzandı ve derin bir uykuya daldı. beÅŸ on dakika sonra sayıklamaya baÅŸladı. bütün park onun dediklerini dinliyordu gecenin sessizliÄŸinde. sabah olmuÅŸtu. otobüs, araba ve insan sesleriyle uyuduÄŸu yerden kalktı ve burdur’a baktı. görmeyeli epey deÄŸiÅŸmiÅŸti. ama bütün güzelliÄŸi yine üstündeydi. burdur’u çok özlemiÅŸti. adam istedi ki onu hemen tanıyıp özlemle boynuna sarılsın. fakat o ilgisiz gibiydi.bu yüzden adam alındı, dönmeyi düşündü.nasıl olurdu da burdur onu tanımazdı?neyse ki ayak- ları gitmedi. aÅŸkı ağır bastı. aradan uzun zaman geçmiÅŸti. sordu, tanımıştı. yavaşça gülümsedi burdur. yanaklarında gamzeler belirdi. gölüyle gülüyle ne kadar da güzeldi! hem de bunca yaşına karşın! dayanamıyordum artık. kimdi bu adam? ne yapıyordu buralarda, neden bir ÅŸeyler aramakta gibiydi? yanına gidip sordum, soruÅŸturdum. adamın çocukluyla delikanlılığı burada geçmiÅŸti, gençliÄŸi ise gurbette, uzak bir ÅŸehirde. yaÅŸlılığını burdur\da tüketmek niyetindeydi. ama o istemezse çekip gidebilirdi. baktı, burdur diÅŸice gülüyordu. sanki onun kalması için can atıyordu. doktor,\\\burdur\a gitme, kalbin artık o sevgiyi taşıyamaz!\\\ demiÅŸ. Öyleyken o dayanamamış, kalkıp özlemle buralara gelmiÅŸ. halbuki, orada kalsaydı, saÄŸlıklı, dingin bir yaÅŸam sürecekti. adamın aklı karışıktı. orada kalsaydı daha mı iyi olurdu? ama onun burdur aÅŸkı yüreÄŸini öyle bir kaplamıştı ki… kekik kokulu tepelerini, göl kıyısında batan güneÅŸi, kırmızının her tonunda gülleri göl suyuna serpmeyi, ufukta maviden eflatuna deÄŸiÅŸen renklerin sonsuzluÄŸunu seyretmeyi, çam ve toprak kokusunu öyle özlemiÅŸti ki… burada kalmalıydı. buna raÄŸmen yine kararsızdı. burdur, adamın karasızlığını, korkaklığını sezmiÅŸti. bunu açığa vurdu. adam ÅŸaşırıp kızardı. sesini çıkarmadı. sonra, birden tutup onu göl dudağından öptü. utandı yaptığından, dudağında onun tuzu gün boyunca sarhoÅŸ gibi dolaşıp durdu. ondan kaçmaya çalıştı. fakat boÅŸuna, ondan kurtuluÅŸ yoktu. susamlık\ a, yeÅŸil tepe\ de, ulucamii\de ansızın karşısına çıkıveriyordu. Ä°nsuyu\da, erenardıç\ a, bozçay\da yine yanındaydı. her yerde baÅŸka bir kimlik ve güzellikle görünüyordu. hep deÄŸiÅŸik, hep ÅŸaşırtıcı, hep güzeldi. hem eski, hem yeniydi. ona ayak uydurmak kadar ayrılmak da güçtü. burdur aÅŸkı yanıp tutuÅŸuyordu artık. burdur anladı adam\ın düşüncelerini, dugularını. Ä°nci diÅŸlerini göstererek uzun kirpiklerini açıp kapayarak güldü. teÅŸekkür etti. adam çok sevindi. sevincinden ne yapacağını bilemez hale geldi. hani, gelip geçenlerden utanmasa, boynuna sarılıp al yanaklarından öpecekti. sonra durdu ve bir ara düşündü. aklı yıllar önceye gitti. Åžurada bir ceviz aÄŸacı vardı. hani, hatce nene\ in evinin önünde. tepeden tırnaÄŸa cevizleri olurdu. acaba ne olmuÅŸtu? burdur, ‘’hatırlayamadım.’’ dedi, düşünmeksizin. adam aÄŸacı aramaya koyuldu. yerinde kocaman bir apartman gördü. Ãœzüntüden gözleri yaÅŸlandı. artık buradan burdur gölü ile geçen kuÅŸları, bilhassa ördekleri göremeyecekti. burdur, adam\ın duyarlılığına ÅŸaşırdı. sonra gençlik günlerini hatırladı. koÅŸup oluklaraltı\ a gitti. kahveye oturdu. cumbalı evleri, halı dokuyan teyzeleri, çaycıları, berberleri, mehmet emmi\ in piÅŸirdiÄŸi ÅŸiÅŸlerin kokusu altında seyre daldı. gül, kekik, ve zambak kokularını içine çekti. Çay üstüne çay içti. sonra tam karşısında gökyüzünün oluÅŸturduÄŸu açık mavi fon önünde, etekleri sisler, dumanlar içinde olan bozdaÄŸ adam\a gülümser gibi duruyordu. adam, belki burdur\a göl\de deÄŸil de burada aşık olmuÅŸtu. Åžimdi ise yıllarca ondan kalışın acısını çıkarmak istiyordu. artık git gide kısalan ömrünü mutlulukla, burdur\la, doldurmak istiyordu. burdur, buna sevindi. eteklerini savurarak uzaklaÅŸtı yanından. adam koÅŸarak yetiÅŸti arkasından. serin bir yayla havası havası geçti parmaklarının arasından. onu içine çekti iyice, ferahladı. sonra burdur gölü\ e doÄŸru koÅŸmaya baÅŸladı. artık iyice akÅŸam olmuÅŸtu. göl, bütün güzelliyle savrulan saçlarıyla bir kadın vücuduna benziyordu. sanırım adam, göl\ü görünce tutulmuÅŸtu burdur\a. adam cebinden dönüş biletini çıkardı, göle attı. artık karamsarlıktan kurtulmuÅŸtu. uzanıp tutuverdi burdur\un elinden. Çekti kendine, dudağından öptü. kalbi göğsünden fırlayacakmış gibi çarpıyordu. burdur\un kulağına fısıldadı: - artık seninim! kimse ayıramaz seni benden! Ölüm bi… son sözcük boÄŸazında kaldı. Ölüverdi burdur\un kollarında. gece olmuÅŸtu artık… kalbimin çırpıntısından baÅŸka hiçbir ÅŸey duymuyordum. bu boÅŸluÄŸu doldurmak için etrafa kulak verdim. burdur mırıldanıyordu. Ä°nce ve hafif böcek sesleri, tren düdükleri ve köpek havlamaları, birbirine sarılarak bir ses yumağı halinde büyüyor, gecenin birçok derin ve gizli sesleriyle karışıyor, rüzgarlara bürünüyor; baÅŸ döndürücü bir uÄŸultu halinde yükseliyordu. burdur alışık deÄŸildi ölümlere, kendini tutamıyordu. burdur gölü çoktan hıçkırıklara boÄŸulmuÅŸtu… \\\yeÅŸillerin arasında yalnız bir çocuktu onun kalbimdeki en güzel adı burdur\du.\\\ -son-
Yorum Yapın